nest

Pa en ma merel zijn al weken druk in de weer met het bouwen van hun designnest in onze klimop-heg. Af en aan vliegen ze met balen stro, grassen en ander bruikbaar materiaal. Het is een heel gesjouw. Ik durf m'n heg niet meer te snoeien, het gras niet meer te maaien. Zelfs de schuifpui gaat zo zacht mogelijk open en dicht. Vol verwachting kijk ik natuurlijk uit naar het nieuwe gezinsleven. Hier in huize kanarie hebben ze zoiets van: 'ma, doe eens normaal, het is goed met jou hoor' en meer van dat soort kreten. Tot overmaat van ramp maken ze plannen voor een bbq!! Tsss. Hoe durven ze, denk ik mopperend. En ik kijk vol afgrijzen naar de rookwolken die richting kraamnest trekken. Ondertussen knabbelend op een spareribje.

Na een onrustige nacht met dromen over allerlei gevogelte op de bbq ren ik richting heg en geen merel meer te bekennen!! Gelukkig tijdens het zondagontbijt als de eitjes worden getikt vliegt papa merel opeens langs het raam. Opgelucht juich ik en rolt de rest van de familie met hun ogen.

Vanmiddag zit ik met een sapje en een stuk ontbijtkoek in de tuin. Plotseling hoor ik een koortje piepende badeendjes uit de klimop komen. Heel zachtjes. Pa en ma merel vliegen af en aan met complete snackbar aan wormen en insekten. Het blijft even stil en hoeps alsof er een alarm af gaat beginnen de badeendpiepjes weer. Oh wat ontzettend lief! Ik smelt en voel me een heel klein beetje reserve-mama-merel. 'Hoe denk je die wormen uit de cementen tuingrond te krijgen?' vraagt husband in het voorbij gaan... en zegt ook nog even fijntjes erachteraan: 'Google het even joh...' Nu is het mijn beurt om theatraal met m'n ogen te rollen... pfff.













...en gelijk m'n schetsboek gepakt. Tijd om een idee uit te gaan broeden!